Epidemia, e deklaruar më 15 maj në provincën lindore të Iturit, është shtrirë edhe në Kivun e Veriut, Kivun e Jugut, Haut-Uele dhe Tshopo.
Autoritetet shëndetësore mbajnë aktivitetet e monitorimit dhe përgjigjes, por sinjalizojnë vështirësi që lidhen me rezistencën e disave prej komuniteteve lokale, ku vazhdojnë të kryhen varrime të pasigurta që lehtësojnë transmetimin e virusit.
Nëpër fshatrat dhe qytetet e Republikës Demokratike të Kongos, alarmi nuk po ulet. Ajo që nisi si një vatër e vetmuar në mes të majit, sot po shndërrohet në një nga sprovat më të rënda shëndetësore të rajonit. Bilanci i fundit zyrtar flet për një shifër të dhimbshme: mbi 1.400 jetë të humbura midis më shumë se 3.000 personave të prekur nga virusi i ebolës.
Lajmet, nga mediat vendore, nxjerrin në pah një realitet të ashpër. Virusi i Ebolës, i cili u shfaq zyrtarish më 15 maj në provincën lindore të Iturit, nuk mbeti i izoluar aty. Përmes rrugëve dytësore dhe lëvizjeve të popullsisë, ai u përhap me shpejtësi drejt Kivut të Veriut, Kivut të Jugut, deri në Haut-Uele dhe Tshopo. Sot, shkalla e vdekshmërisë ka kapur shifrën frikësuese prej gati 44%, ndërsa me qindra të tjerë po luftojnë me jetën në dhomat e izolimit ose spitalet e mbipopulluara.
Arsyeja pse epidemia po përparon kaq shpejt nuk është vetëm fuqia e virusit, por edhe përplasja me zakonet vendase. Mjekët dhe punonjësit e shëndetësisë përballen çdo ditë me mosbesimin e disa komuniteteve lokale. Të kapur pas traditave të tyre, shumë banorë vazhdojnë të kryejnë rite mortore dhe varrime pa mbrojtjen e nevojshme – veprime këto që kthehen në ura përcjellëse për përhapjen e mëtejshme të virusit.
Në mes të kësaj stuhie, një rreze shprese vjen nga Uganda fqinje. Pasi vatrat e para të sëmundjes prekën edhe territorin e saj, autoritetet vendase arritën ta frenojnë përhapjen: më 16 korrik u nxor nga spitali pacienti i fundit. Tani atje ka nisur numërimi mbrapsht prej 42 ditësh pa asnjë rast të ri, çka mund të çojë edhe vendet e tjera të prekura të çlirohen plotësisht nga Ebola përmes një kombinimi masash strikte të shëndetit publik: gjurmimi i kontakteve, izolimi i rasteve, praktikat e sigurta të varrimit, dhe testimet e vaksinave eksperimentale.
Megjithatë, alarmi mbetet i madh. Virusi që po shkakton këtë valë i përket llojit të rrallë Bundibugyo, kundër të cilit shkenca ende nuk ka krijuar një vaksinë të autorizuar apo një kurë specifike. Organizata Botërore e Shëndetësisë qetëson opinionin publik duke konfirmuar se rreziku global mbetet i ulët, por paralajmëron se për Afrikën Subsahariane koha po rjedh shpejt dhe lufta me kohën vazhdon./Radio Vatikani